"Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. Dzięki niej to przodkowie otrzymali świadectwo. Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga światy zostały tak stworzone, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych."

(Hbr 11,1-4)

Wstęp

Kongregacja Kamedulska z Fonte Avellana

O. LANFRANCO LONGHI (FRASCATI)

Założycielem tej Kongregacji był św. Piotr Damiani (1007-1072), biskup i doktor Kościoła, przeor eremu w Fonte Avellana, założonego pod koniec X w., możliwe, że przez św. Romualda. W eremie tym od początku istniała tradycja eremicka typowo romualdowa. Około 1049 roku św. Piotr Damiani przyłączył do eremu w Fonte Avellana (k. Pergola, Marche) erem z Monte Ocri i potem inne eremy i klasztory założone przez siebie co dało początek Kongregacji. Następcy powiększyli zaczęte dzieło dołączając inne klasztory i posiadłości na terenach w Marche, Umbrii, Romanii, Abruzach, tzn. w Italii centralno-wschodniej. Nie posiadamy wielu informacji o tej Kongregacji. Od początku odznaczała się wzorowąErem w Fonte Avellana – widok współczesny obserwacją i wiernością dziedzictwu św. Romualda i jego spadkobiercy św. Piotra Damiani. Od XIII w. słabnie ideał pustelniczy, eremy przekształcają się w klasztory z licznymi posiadłościami będącymi coraz bardziej uciążliwymi. W 1325 r. erem w Fonte Avellana razem z klasztorem został ustanowiony opactwem, co oznaczało w praktyce oficjalne i definitywne zerwanie z życiem pustelniczym. Pod rządami komendatariuszy Kongregacja coraz bardziej słabnie i w końcu w 1569 roku zostaje rozwiązana przez św. Piusa V, a istniejące jeszcze posiadłości są przekazane Kongregacji z Camaldoli. Ze stu mnichów avellanitów połowa przechodzi do Kongregacji z Camaldoli. Od XI w. do kasacji w 1569 Kongregacja z Fonte Avellana posiadała 8 eremów i około 30 klasztorów z licznymi posiadłościami.