"Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności."

(Iz 42, 6-7)

Wstęp

O. LANFRANCO LONGHI (FRASCATI)

Zakon kamedulski posiada tysiącletnią tradycję. Polska spotkała się z początkami tej tradycji poprzez Pięciu Braci Męczenników (+1003 r.) z pierwszego eremu założonego przez uczniów św. Romualda na terenach polskich. To pierwsze męczeństwo w powstającej wspólnocie nie zniszczyło jednak całkowicie istniejących już nurtów pustelniczych, które wciąż odżywały. Z powodu braku dostatecznej dokumentacji nie możemy odtworzyć ich historii. Ciągła obecność kamedułów w Polsce trwa już prawie cztery wieki, Kamedułki natomiast są tutaj od 50 lat. Z historii Pięciu Braci, napisanej przez św. Brunona z Querfurtu (pkt.12) wiemy, ze bracia rodzeni Izaak i Mateusz, Słowianie, mieli siostry w klasztorze. Pozostaje pytanie: w jakim i gdzie? Czyżby pierwsze polskie kamedułki? W Polsce kameduli znani są jako Kongregacja z Monte Corona obecna w eremach polskich. Brak jest jednak znajomości całego zakonu kamedulskiego. Niniejszy szkic daje ogólny obraz w zarysie całej rodziny kamedulskiej. Każdy klasztor czy erem, każda wspólnota posiadają własną, często długą i bogatą historię wpisaną w dzieje Kościoła lokalnego i w historię narodową; w tym szkicu nie zatrzymujemy się nad tymi aspektami naszego zagadnienia. Mówiąc “Kameduli” mamy na myśli trzy odrębne i niezależne od siebie kamedulskie rodziny zakonne, które aktualnie żyją i działają w łonie Kościoła: I. Kongregacja Kamedulska Zakonu św. Benedykta, II. Kongregacja Eremitów Kamedułów z Monte Corona, III. Zgromadzenie Mniszek Kamedułek.