"Chwal, duszo moja, Pana. Będę chwalił Pana do końca swego życia, będę śpiewał mojemu Bogu, dopóki istnieję. Szczęśliwy ten, kogo wspiera Bóg Jakuba, kto pokłada nadzieję w Panu Bogu. On stworzył niebo i ziemię, i morze, ze wszystkim, co w nich istnieje."

(Ps 146[145], 1-2. 5-6ab)

Św. Romuald - Ojciec Kamedułów

O. LANFRANCO LONGHI (FRASCATI)

Kameduli - te grupy zakonne, odwołują się do św. Romualda jako swego założyciela.Św. Romuald Św. Romuald (952-1027), jeśli przyjmiemy chronologię krótszą, zamiast tej tradycyjnej, idącej za przekazem św. Piotra Damiana, która mówi o stu dwudziestu latach życia (“Sto lat pokuty za dwadzieścia lat życia światowego”) pochodził z rodziny książęcej, “figlio del Duca di Ravenna, Sergio della famiglia dei Duchi Onesti”. Już od wczesnej młodości odczuwał głęboki pociąg do życia wewnętrznego. W życiu codziennym jednak, jak się wydaje, wszystko utrudniało i przygaszało najgłębsze pragnienia tego chłopca. Brakowało mu kierownictwa duchowego i dlatego żyjąc w wygodach i dostatku upodabniał się do ludzi i do warstwy społecznej swoich czasów. Punktem zwrotnym w jego życiu był udział w pojedynku ojca Sergiusza ze swoim bratem. Romuald ma wtedy siedemnaście lat i jako “urzędowy świadek” obserwuje pojedynek, zakończony zwycięstwem ojca i śmiercią wuja. Odczuwa wstrząs, niesmak, niepokój. Ten fakt ukazuje mu wielkość i ciężar grzechu. Sumienie gwałtownie protestuje. Nie może odzyskać pokoju. W końcu puka do furty klasztornej benedyktynów w Classe (Rawenna). Prosi o pozwolenie na odbycie dłuższych “rekolekcji”. Tam, w samotności, na modlitwie i w pokucie odzyskuje pokój i pogodę ducha. Historia Zakonu Kamedulskiego nie może zapominać o takich faktach! Musi wciąż do nich powracać, zrozumieć poprawnie istotę i ewolucję kamedulskiego charyzmatu. Św. Romuald przekonał się, że życie mnisze jest drogą pokutną, która oczyszcza i jedna człowieka z własnym sumieniem, z bliźnim i z Bogiem. Decyduje się więc na wstąpienie do klasztoru w Classe. Widzi, jednak, że nie wszyscy mnisi są doskonali i uczciwi, dlatego po trzech latach życia klasztornego opuszcza klasztor. Nie wraca do świata, lecz oddala się jeszcze bardziej od niego wybierając życie pustelnicze, bardziej samotne. Jedynym towarzyszem staje się pustelnik Maryn. Ich pustelnia znajduje się nad brzegiem Adriatyku koło Wenecji. Pustelnicy zawsze byli przedmiotem zainteresowania dla okolicznej ludności; do autentycznego pustelnika przychodzą często różni ludzie. Wśród gości naszych pustelników są także m.in. Piotr Orseolo, doża wenecki ze swoim przyjacielem Janem Gradenigo, którzy czują potrzebę nawrócenia i pokuty; jest także opat klasztoru kluniackiego św. Michała w Cuxa w Pirenejach, który zaprasza eremitów do swego klasztoru. Po trzech latach życia pustelniczego nad Adriatykiem św. Romuald, w towarzystwie Maryna i nowych kandydatów przenosi się w 978 r. do Cuxa, gdzie kontynuuje przez dziesięć lat żywot eremicki, studiuje Ojców pustyni, obserwuje reformę kluniacką i zdobywa nowych kandydatów, naśladowców i przyjaciół, wśród których widzimy także ojca Romualda, Sergiusza, potem św. Wojciecha, św. Nila z Rossano, św. Brunona Bonifacego z Querfurtu, św. Odylona i innych.

Sława światłości i mądrości zmusza Romualda do aktywnego włączenia się w reformę życia zakonnego. Popierany i wspomagany przez papieży i władców (Otton III 983-1002, Henryk II 1002-1024) podróżuje pielgrzymując i zakładając nowe eremy i klasztory lub też przeprowadza reformy już istniejących. Założył lub zreformował około trzydzieści eremów lub klasztorów dając w ten sposób początek zakonowi kamedulskiemu, który do naszych czasów miał w sumie około 500 eremów i klasztorów, dając Kościołowi ponad 400 świętych, błogosławionych czy sług Bożych; także jednego papieża, dziesięciu kardynałów, około stu biskupów. Początkowo wspólnoty były autonomiczne i łączyły je między sobą tylko “więzy miłości” zalecane przez św. Romualda. Potem zaczęły łączyć się w kongregacje. Z eremu w Camaldoli w Apeninach toskańskich (1111m n.p.m.), założonego przez św. Romualda około 1024 roku, rozwinęła się Kongregacja Kamedulska z Camaldoli; z eremu w Fonte Avellana wzięła początek Kongregacja z Fonte Avellana; nieco później, w 1474 uformowała się Kongregacja św. Michała w Murano (Wenecja); w 1523 powstaje “Towarzystwo św. Romualda” (Compagna di S. Romualdo), która po roku 1530 otrzymuje nazwę z Monta Corona; w XVII w. powstaje Kongregacja Piemoncka, z której wzięła początek Kongregacja Francuska; na tradycji kamedulskiej biorącej początek od św. Romualda , który założył dwa klasztory mniszek, rozwinęła się żeńska gałąź kamedulska, Mniszki Kamedułki.